In Jazz (1992) gebruikt Toni Morrison de stad – met name Harlem in de jaren 1920 – niet alleen als decor, maar als een levend, ademend organisme dat voortdurend verandert. De stad in haar roman wordt beschreven als iets dat je niet vast kunt pinnen: ze is tegelijk verleidelijk en gevaarlijk, altijd vol energie en aldoor in beweging.

Steden kunnen ons trots maken en hoop geven. Of het nu gaat om bestaande, verbeelde of gewenste steden. Hun architectuur, landschappen en eigenzinnige manieren van samenleven hebben niet één vaste betekenis, maar worden steeds opnieuw gecomponeerd door de mensen die er leven – precies zoals jazz ontstaat uit samenspel en variatie.

In dialoog met de sonische soundscapes van Kerem Özilhan luisteren we naar de favoriete voorbeelden van wereldbouw van Pierre Ajawaila, Surya Nahumury en Saffa Khalil. Vanuit hun gekozen literaire fragmenten verkennen zij hoe taal en tekst kunnen bijdragen aan het vormgeven van denkbeelden over de stad, en aan de rechtvaardigheid die daarin (en in de toekomst – en misschien wel in de wereld) centraal zou moeten staan.