De Koerdische, Kazachse en Palestijnse culturen kennen een rijke traditie van klaagzangen, waar vrouwenstemmen al eeuwenlang dragers zijn van collectieve rouw én heling. Van de Koerdische kilamên şînê tot de Palestijnse tanwīh en de Kazachse zhoktau. Deze klaagliederen zijn veel meer dan alleen verdriet: het zijn literaire vormen van herinnering, verzet en overleving.

Wat lange tijd werd weggezet als folklore door koloniale en patriarchale systemen, wordt vandaag de dag herontdekt als een krachtige daad van herstel en veerkracht. Tijdens dit programma dompelen we ons onder in de wateren van de vrouwelijke klaagzang, waarin op de diepe gronden niet alleen stemmen worden bewaard, maar ook generaties aan voorouderlijke kennis en verbondenheid.