Finn Kaino’s praktijk ontwikkelt zich in de ecologische belichaming van diens voorouderlijke talen en de revitalisering van dit landschap. Het herinneren van Molukse strategieën rondom verhalenkunst en kennisoverdracht speelt een sleutelrol in hun werkwijze. Tijdens dit proces van counter-mapping gaat hen het constante experiment aan met opgelegde scripts, vaak resulterende in gelaagd beeld- en geluidswerk, ondersteund door subtiele elementen van performance. Wat betekent het om zich te herwortelen in de grond waar hen geboren is en in het Land waar hen naar luistert? Kai ‘i miri ndete kohu ru si tapa i, leke ‘i leu lei lela lakwai.